Όταν έρχονται δυσκολίες στη ζωή
Συνήθως δεν έρχονται κατόπιν συνεννόησης. Δεν ρωτούν αν έχουμε χρόνο, αν κοιμηθήκαμε καλά ή αν μπορούμε να τις μεταφέρουμε για τον επόμενο μήνα. Έρχονται ενώ ήδη τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή μας. Και κάποιες φορές, εκεί που προσπαθούμε να διαχειριστούμε μία δυσκολία, εμφανίζεται και δεύτερη. Λες και η πρώτη χρειαζόταν παρέα.
Μια απώλεια, ένα πρόβλημα υγείας, μια σχέση που αλλάζει, μια επαγγελματική ανατροπή. Άλλοτε κάτι ξαφνικό και άλλοτε μικρές πιέσεις που συσσωρεύονται, μέχρι να αισθανθούμε ότι δεν χωράει τίποτε άλλο.
Και τότε, δίπλα σε όσα συμβαίνουν, εμφανίζεται συχνά και μια απαίτηση από τον εαυτό μας: «Πρέπει να το διαχειριστώ καλύτερα».

Η δυσκολία δεν χρειάζεται και την αυτοκριτική μας
Μπορεί να θυμώνουμε που φοβόμαστε. Να ντρεπόμαστε που χρειαζόμαστε βοήθεια. Να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με ανθρώπους που φαίνονται πιο ψύχραιμοι ή να σκεφτόμαστε ότι «άλλοι περνούν χειρότερα».
Όμως, η σύγκριση δεν μειώνει απαραίτητα τον πόνο. Συχνά προσθέτει ενοχή σε κάτι που είναι ήδη βαρύ.
Το ότι δυσκολεύεσαι δεν σημαίνει ότι ανταποκρίνεσαι λάθος. Μπορεί να σημαίνει ότι βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι σημαντικό, άγνωστο ή εξαντλητικό. Χρειάζεσαι χρόνο για να καταλάβεις τι έχει συμβεί, πώς σε επηρεάζει και τι μπορείς να κάνεις από εδώ και πέρα.
Δεν χρειάζεται να βρεις αμέσως το μάθημα
«Όλα για κάποιο λόγο γίνονται». «Θα βγεις πιο δυνατός». «Σκέψου θετικά».
Συνήθως αυτές οι φράσεις λέγονται με καλή πρόθεση. Όταν όμως πονάμε, μπορεί να ακούγονται σαν ακόμη μία υποχρέωση: εκτός από το να αντέξουμε αυτό που συμβαίνει, πρέπει να ανακαλύψουμε και τη θετική του πλευρά.
Υπάρχουν εμπειρίες στις οποίες βρίσκουμε νόημα αργότερα. Υπάρχουν και άλλες που θα προτιμούσαμε να μην είχαμε ζήσει. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την επίδρασή τους χωρίς να τις ονομάσουμε «δώρο».
Πριν αναρωτηθείς τι θα μάθεις από μια δυσκολία, μπορείς να σταθείς σε μια πιο άμεση ερώτηση: «Τι χρειάζομαι τώρα που περνάω αυτό;».
Όταν το μυαλό προσπαθεί να λύσει όλο το μέλλον
Μέσα στην αβεβαιότητα, η σκέψη συχνά τρέχει μπροστά. Από ένα σημερινό πρόβλημα φτάνει σε όσα μπορεί να συμβούν σε έναν μήνα, σε έναν χρόνο, σε ολόκληρη τη ζωή.
«Κι αν δεν αλλάξει τίποτα;»«Κι αν δεν τα καταφέρω;»«Κι αν αυτό είναι μόνο η αρχή;»
Έτσι, καλούμαστε να αντέξουμε ταυτόχρονα αυτό που συμβαίνει και πολλά πιθανά σενάρια που δεν έχουν συμβεί.
Μια πρακτική αρχή είναι να ξεχωρίσεις τι γνωρίζεις σήμερα, τι φοβάσαι ότι μπορεί να συμβεί και σε τι μπορείς να παρέμβεις. Ίσως χρειάζεται να ζητήσεις μια πληροφορία, να κλείσεις ένα ραντεβού, να κάνεις μια συζήτηση ή να αναβάλεις κάτι που μπορεί να περιμένει.
Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι μικρό. Αρκεί να ανταποκρίνεται σε αυτό που χρειάζεσαι πραγματικά σήμερα.
Η στήριξη μπορεί να χρειάζεται συγκεκριμένα λόγια
Οι άνθρωποι γύρω μας δεν ξέρουν πάντα πώς να βοηθήσουν. Κάποιοι δίνουν συμβουλές πριν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε την πρόταση. Άλλοι αποφεύγουν το θέμα επειδή φοβούνται μήπως μας στενοχωρήσουν.
Μπορεί να βοηθήσει να πούμε πιο καθαρά τι χρειαζόμαστε:
«Θέλω να με ακούσεις λίγο, χωρίς να ψάξουμε ακόμη λύση».
«Μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό το πρακτικό ζήτημα;».
«Δεν έχω διάθεση να μιλήσω πολύ, αλλά θα ήθελα λίγη παρέα».
Δεν είναι πάντα εύκολο να ζητάμε. Ιδιαίτερα αν έχουμε συνηθίσει να είμαστε εμείς εκείνοι που στηρίζουν τους άλλους. Ωστόσο, και οι δικές μας αντοχές έχουν όρια και οι ανάγκες μας αξίζουν χώρο.
Να βρούμε πώς θα σταθούμε μέσα σε αυτό που συμβαίνει
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλες τις εξελίξεις. Μπορούμε όμως, σταδιακά, να αναγνωρίσουμε τι μας επιβαρύνει περισσότερο, πού υπάρχει περιθώριο αλλαγής και ποια στήριξη μας είναι διαθέσιμη.
Η ψυχοθεραπεία μπορεί να προσφέρει χώρο για αυτή τη διερεύνηση: να μιλήσουμε για όσα μας φοβίζουν, να επεξεργαστούμε μια αλλαγή ή μια απώλεια και να αναζητήσουμε τρόπους αντιμετώπισης που ταιριάζουν στη δική μας ζωή.
Όταν έρχονται δυσκολίες, ίσως η πιο χρήσιμη ερώτηση για αρχή να είναι: «Τι θα έκανε τη σημερινή μέρα λίγο πιο διαχειρίσιμη;».
Η απάντηση δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακή. Μπορεί να είναι μια συζήτηση που αναβάλλεις, λίγη ξεκούραση ή ένα απλό «χρειάζομαι βοήθεια».



Comments