Όταν χάνουμε τον εαυτό μας προσπαθώντας να είμαστε αρκετοί για όλους

Να είμαι καλή μητέρα. Καλός σύντροφος. Σωστός φίλος. Συνεπής στη δουλειά. Διαθέσιμος όταν κάποιος με χρειάζεται.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει μια ερώτηση που συχνά ξεχνάμε να κάνουμε:

«Εγώ πού βρίσκομαι μέσα σε όλα αυτά;»

Η ανάγκη να είμαστε «αρκετοί» για τους άλλους μπορεί σταδιακά να μας απομακρύνει από τις δικές μας ανάγκες, επιθυμίες και όρια.

Η ανάγκη για αποδοχή

Η ανάγκη να ανήκουμε και να νιώθουμε αποδεκτοί είναι βαθιά ανθρώπινη.

Όταν όμως η αξία μας αρχίζει να εξαρτάται κυρίως από την επιβεβαίωση των άλλων, μπορεί να προσαρμόζουμε συνεχώς τον εαυτό μας στις προσδοκίες τους.

Να λέμε «ναι» ενώ θέλουμε να πούμε «όχι».Να αναλαμβάνουμε περισσότερα απ' όσα αντέχουμε.Να αποφεύγουμε να εκφράσουμε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε.

«Τι χρειάζονται οι άλλοι από εμένα;»

Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η ερώτηση γίνεται σχεδόν αυτόματη.

Παρατηρούν εύκολα τη διάθεση των άλλων, προσπαθούν να προλάβουν τις ανάγκες τους και αισθάνονται υπεύθυνοι για το πώς νιώθουν οι άνθρωποι γύρω τους.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν υπάρχει συνεχώς χώρος για τις ανάγκες των άλλων, αλλά ελάχιστος για τις δικές μας.

Όταν η φροντίδα γίνεται εξάντληση

Το να φροντίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε είναι σημαντικό κομμάτι των σχέσεων.

Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο «σε φροντίζω επειδή το επιλέγω» και στο «πρέπει να σε φροντίζω για να αισθάνομαι ότι αξίζω».

Όταν η προσφορά συνοδεύεται από μόνιμη εξάντληση, ενοχή ή φόβο μήπως απογοητεύσουμε κάποιον, ίσως χρειάζεται να παρατηρήσουμε τι πραγματικά μας οδηγεί σε αυτή.

Πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε αρχίσει να χανόμαστε;

Μερικές φορές το αντιλαμβανόμαστε όταν δεν ξέρουμε πια τι θέλουμε εμείς.

Όταν ξεκουραζόμαστε και αισθανόμαστε ενοχές. Όταν δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε βοήθεια. Όταν η διάθεσή μας εξαρτάται από το αν οι άλλοι είναι ευχαριστημένοι μαζί μας.

Και όταν το «δεν πειράζει, θα το κάνω εγώ» έχει γίνει σχεδόν μόνιμος τρόπος ζωής.

Δεν χρειάζεται να είμαστε τα πάντα για όλους

Το να αρχίσουμε να ακούμε τις δικές μας ανάγκες δεν σημαίνει ότι παύουμε να αγαπάμε ή να νοιαζόμαστε για τους άλλους.

Σημαίνει ότι επιτρέπουμε και στον εαυτό μας να έχει χώρο μέσα στις σχέσεις μας.

Ίσως λοιπόν αξίζει κάποιες φορές, αντί να αναρωτηθούμε:

«Είμαι αρκετός για τους άλλους;»

να δοκιμάσουμε μια διαφορετική ερώτηση:

«Η ζωή που έχω δημιουργήσει αφήνει χώρο και για εμένα;»